Dzień Dziecka Utraconego
Nie każda mama zdąży zobaczyć twarz swojego dziecka. Nie każdy tata będzie miał okazję wziąć je na ręce.
Ale to nie znaczy, że kochali mniej. Ani że ich strata jest mniejsza.
Dziś, w Dniu Dziecka Utraconego, pamiętajmy o tych rodzicach. Także o tych, którzy cierpią w ciszy, bo otoczenie nawet nie wie, że mieli dziecko.
A jeśli jesteście jednymi z tych rodziców, chcemy Wam powiedzieć tylko jedno: macie prawo do swojego bólu, do łez, do wspomnień i do mówienia o swoim dziecku. Nie musicie udawać, że wszystko jest dobrze. Nie musicie też przechodzić przez to sami.
Czasem największym wsparciem jest ktoś, kto po prostu usiądzie obok, wysłucha i nie będzie próbował tłumaczyć tego, czego wytłumaczyć się nie da.
Nie pytajmy, jak długo trwała ciąża. Nie pytajmy, czy zdążyli je poznać.
Bo dla rodziców to nie były tygodnie ciąży.
To było ich dziecko. I już zawsze nim pozostanie.
