Dziękuję Wam, że zachowaliście się jak ludzie…

„Ja nie wiem, jak się chowa własne dziecko…”
Do biura w Jaśle przyszedł starszy mężczyzna.
Na oko ponad siedemdziesiąt lat.
Ubrany schludnie, spokojny, bardzo opanowany.
Jak ktoś, kto przyszedł załatwić ważną sprawę.

Powiedział tylko, że chce zorganizować pogrzeb.
Usiadł i wyjął z kieszeni kartkę.
Miał wszystko zapisane, dokumenty, daty, pytania.
Jakby próbował nad tym zapanować.
Rozmawialiśmy spokojnie. Odpowiadał rzeczowo.

Do momentu, kiedy padło pytanie: kogo żegnamy.
Spojrzał w dół i powiedział cicho:

„Córkę.”
Zamilkł.
Długo nic nie mówił. Pojawiły się łzy w oczach.
Jakby to słowo nie chciało przejść przez gardło.

„Ja przeżyłem swoje życie… to ja powinienem pierwszy… ja nie wiem, jak się chowa własne dziecko” dodał.

Najtrudniejsze było to, że próbował być silny.
Mówił, że „trzeba to zrobić”, że „da radę”.
Ale kiedy przyszło do decyzji jak ma wyglądać ceremonia, jaka trumna spojrzał na nas bezradnie i powiedział:

„Ojciec nie powinien tego wybierać…”

Przeszliśmy przez wszystko razem.
Powoli. Bez pośpiechu. Podaliśmy szklankę wody.
Czasem coś tłumaczyliśmy.
Czasem po prostu siedzieliśmy w ciszy.
Opowiadał o córce, że tylko ją miał. I choć była dorosłą kobietą, widział w niej dziecko, które kochał całym ojcowskim sercem.
Daliśmy mu tyle czasu, ile potrzebował.

Kiedy wychodził, powiedział:
„Dziękuję Wam, że zachowaliście się jak ludzie…
Ja dzisiaj naprawdę nie myślę normalnie, rok temu straciłem żonę…”

Ale to nie był koniec tej historii.
Po pogrzebie wrócił.
Już spokojniejszy. Nadal smutny, bo tego nie da się zmienić, ale jakby trochę lżejszy.
Powiedział, że długo bał się tego dnia.
Że nie wiedział, czy da radę podejść, spojrzeć, pożegnać się.

I wtedy powiedział coś, co zostało z nami na długo:
„Wyglądała pięknie… spokojnie, jak przed chorobą.
Dzięki temu było mi trochę lżej.”

Na koniec dodał:
„Dobrze, że trafiłem właśnie do was.”

Nie cofniemy bólu.
Nie zmienimy tego, co się stało.
Ale możemy sprawić, że to ostatnie pożegnanie będzie spokojne, godne… i choć odrobinę łatwiejsze do przejścia. Minęło wiele miesięcy, Pan czasem zaglądnie do naszego biura, na jego twarzy widać uśmiech, porozmawiamy chwilę.

Warto być człowiekiem dla drugiego człowieka.
I czasem to naprawdę ma ogromne znaczenie.

Feniks